کشوری سکولار و چنددینی

این فصل درباره‌ی نقش دین در سوئد و این که چطور این کشور هم‌زمان یه دولت سکولار و یه جامعه‌ی چنددینی هست. سکولار بودن سوئد به این معنیه که دولت از نظر دینی بی‌طرفه و هیچ دینی رو ترجیح نمی‌ده یا تبعیض نمی‌کنه؛ قانون اساسی حق همه برای انجام مذهبشون رو تضمین می‌کنه و تبعیض بر اساس دین رو ممنوع می‌کنه. ولی آزادی دینی به مرور زمان شکل گرفته. برای مدت طولانی، کلیسای لوتری تنها دین مجاز بود، و فقط از سال ۱۸۶۰ ممکن شد که آدم از کلیسای سوئد خارج بشه، ولی فقط اگه به یه فرقه‌ی مسیحی دیگه می‌پیوست. قانون آزادی دین در سال ۱۹۵۱ باعث شد که آدم‌ها کاملاً آزادانه بتونن دین خودشون رو انتخاب کنن، یا هیچ دینی نداشته باشن، و در سال ۲۰۰۰ دولت و کلیسای سوئد از هم جدا شدن، که این کلیسا رو به یکی از چند فرقه‌ی دینی تبدیل کرد. آموزش دینی در مدرسه باید یه دید گسترده از دین‌ها و جهان‌بینی‌های مختلف بده تا درک متقابل و تحمل رو تقویت کنه.

با وجود سکولار شدن، مسیحیت ردپای واضحی توی فرهنگ سوئد گذاشته. کلیسای سوئد حدود پنج میلیون عضو داره هرچند تعداد اعضا کم می‌شه، و خیلی از سوئدی‌ها جشن‌های مسیحی مثل کریسمس و عید پاک رو جشن می‌گیرن، یا توی مراسمی مثل غسل تعمید، عروسی کلیسایی و تدفین شرکت می‌کنن، بدون این که لزوماً خودشون رو مؤمن بدونن.

فصل بعد تاریخچه‌ی پنج دین بزرگ جهان در سوئد رو بررسی می‌کنه. مسیحیت بزرگ‌ترین دین جهانه و در سوئد از طریق کلیساهای ارتدوکس، کاتولیک و پروتستان حضور داره؛ حدود ۱۴۰۰ کلیسا و ویرانه‌ی کلیسای قرون‌وسطایی باقی مونده، از زمانی که سوئد قبل از پروتستان شدن در قرن شانزدهم بود. یهودیت، کوچک‌ترین از این پنج دین، در سوئد به قرن هجدهم برمی‌گرده، ولی یهودی‌ها تا سال ۱۸۷۰ حقوق شهروندی کامل نگرفتن. هندوئیسم و بودیسم بیشتر در قرن بیستم در سوئد جا باز کردن، هم از طریق سفر و علاقه به مدیتیشن و یوگا، هم از طریق مهاجرت. اسلام در اوایل قرن بیستم فقط چند پیرو در سوئد داشت، بعد از جنگ جهانی دوم رشد کرد، در دهه‌ی ۱۹۷۰ اولین مسجدهاش رو گرفت و امروز دومین دین بزرگ کشوره، با مسجدها و نمازخانه‌ها در بخش‌های زیادی از کشور؛ مسجد استکهلم در سال ۲۰۰۰ افتتاح شد. چون این فصل تاریخ‌های دقیقی برای هر دین می‌ده، مثل ۱۸۶۰، ۱۹۵۱، ۱۸۷۰ و ۲۰۰۰، منطقیه که فکر کنیم آزمون شهروندی ممکنه درباره‌ی همین نقاط عطف بپرسه.